Het Avontuurlijke Leven van Viviane Rose

Niemand leeft

2012-02-21T12:29:00.000+01:00

Niemand leeft

Ademen wordt gewoonte

In onze bewegingen staan we stil

We denken de wereld te begrijpen

Maar we begrijpen onszelf niet eens

Vers

2012-02-20T01:16:00.000+01:00

Je geurt hangt als parfum
Om mij heen
Geven mij
Neigingen van happen

Lege potjes vangen
Enkel meer leegte
Dus kom snel weer
Nu het ruiken van je
Tot herinnering is
En het naar herkenning snakt

Dat ene moment

2012-02-18T15:54:00.000+01:00

Aan mijn liefde van nu, omdat ik weet hoe het voelt... al is het nooit hetzelfde.

(een kleine twee jaar terug in de tijd...)

Daar stond ik
Voor een station
En toen viel het in
Met een decor
Van grijze tegels en bebouwing
Met het geluid van geratel over rails
De wolken bewogen
Als een dikke benauwde deken
Vertraagd in de tijd

Een moment dat bijblijft
Als dat ene moment

Het was over
Duidelijk
Er was geen mogelijkheid meer terug

---

Een dag later
Stond ik daar
Op je verjaardag nota bene
De afwas speelde zich af onder mijn handen
Mijn hoofd stond anders

Je viel stil
Het was je duidelijk
Er was iets

Er was geen mogelijkheid meer terug

Door mijn tranen heen
De jouwe in de maak
Vertelde ik je:
“Het is over”

Grenzeloos

2012-02-06T22:46:00.003+01:00

Een druppeltje speeksel
In je mondhoek
Het moment bewaarde zich als een film still

In mijn fascinatie vergat ik
De gereedheid van mijn tong
Om te likken
Het te laten versmelten met mijn vocht

Of was het al ons vocht?
Dat samen kwam
Na tongen als een danspaar elkaar omcirkeld hadden

Zelfs je tandenborstel zou ik likken
Noem dat vies
Ik noem het bij zijn naam
Grenzeloze hartstocht

Krassen

2012-01-28T19:54:00.000+01:00

Vele krassen maken donkerblauwe papiertjes met restjes blank
Tegen het licht gehouden
Vaag letters zien
‘I k h o u v a n j o u’
Kenners van pennenstreken ontwaren het sneller

Vier woordjes die ik herhaal
Tot ik vergeet niet dement te zijn

Kan het echt niet?
Ik kras me een ongeluk
Nogmaals eroverheen
Doorheen papier
Beseffen van bodem

‘j o u’ blijft bestaan

Leegte vullen

2012-01-28T19:53:00.000+01:00

Wat liefdesverdriet met een vrouw doet

Voedsel als medicijn
Gezicht té vol:
Ophopende tranen
Gevoelens onmachtig zijn

Machtig eten
Ermee volstouwen
Om geen ruimte voor hem te bewaren

Voor en na

2012-01-28T19:51:00.000+01:00

Voor en na
Jij altijd
Ik nooit samen
Teveel aan trek
Verzachten met tussendoortjes

Wat is in een naam?

2012-01-28T19:47:00.001+01:00

Als kind leerde ik letters aan elkaar rijgen
Elke letter in een woord verbonden, elkaars handje vasthoudend, uit angst de weg der betekenis kwijt te raken

Zo schrijf ik je naam
In mijn hoofd steeds

Ik streel over de onafgebroken lijnen heen met mijn tong
Al je klanken laat ik klinken
Tot het zo vaak is
Dat ik niet weet waar de echo begon of eindigde

Je zei: wat is in een naam?
Niets
Dat moet ik ook rationeel schoorvoetend toegeven
En toch

Diegenen die mij mijn hand schudden
Je naam daarbij noemde
Deed mijn hart sprongetjes maken
Van die bokkensprongetjes zo blij

Het verbaast mij niets
Dat je naamgenoten
Denken dat ik enigszins gek ben
Ze weten alleen niet dat dat op jou is

Wonden likken

2012-01-27T03:57:00.001+01:00

Wil je met mij trouwen?
Zodat we kunnen scheiden
De ellende eindelijk kunnen vieren*

Heb jij een oven?
Ik heb deeg
Dan bak ik je taarten
Spuit jij de sojaslagroom eroverheen schat?

Mag ik nu
Eén naar je gezicht smijten
Niet bukken, das niet eerlijk!
Nu jij! Gooi! Het mag

Met mijn nek uitgestoken, weer, gun ik je veel

Als het mij raakt, voel ik je
En nu elkaar aflikken
Ik jouw gezicht

Jij de mijne

* ‘De ellende vieren' zijn woorden die ik cadeau kreeg

Het (wel heel erg) wilde westen

2012-01-23T15:26:00.003+01:00

Als ik opeens hardop lach zonder zichtbare reden, is dat veelal mijn levendige fantasie die heel soms mijn rationele doen en laten opzij duwt... gooit... smijt!
Bij het lezen van onderstaande raad ik aan het volgende te beluisteren en eventueel te herhalen: link

Luchtalarm gaat af. Lucht trilt. Mannen rennen geschrokken naar binnen, bonken op de deuren, roepen om hulp, schuilen in portieken, kijken schichtig om de hoek... Dan is de lucht stil.
Als spelden zouden vallen, zou je ze kunnen horen. Vraag me alleen af wie ze dan zou moeten laten vallen en waarom in evoluties naam?

Met een stevige tred loop ik door de hoofdstad. Gericht nergens heen. Mijn sfeer is krachtig, gedreven, opgewonden, gewoon gei... Hé, waar zijn de mannen? Abrupt sta ik stil. Mijn ogen knijpen zich samen tot gemene streepjes en zoeken mijn blikveld af. Een mannenschoen ligt eenzaam verlaten midden op straat. Een stropdas rolt voorbij.
Langzaam kom ik weer in beweging, mijn hakken echoën over de Herengracht. Geen heren, geen mannen, knullen, knapen, jongens, geen van dit alles. (Andere vrouwen en homoseksuele mannen zijn geband uit dit verhaal. Noem het discriminatie, noem het respectvol, net waar je zin in hebt.)

Mijn aanwezigheid geurt de lucht. Feromonen dringen de kieren van de woningen binnen. De mannen worden rusteloos. Het is bijna bloedstollend. Wie wordt prooi?
De lucht botst en heeft haar match gevonden.
Zijn drang is groot, getrokken door het aroma doet hij de deur op een kier om het verder te kunnen opsnuiven. Hij trekt het niet langer en gooit de deur wagenwijd open.

Oog in oog staan we dan. Zijn lange donkerbruine lokken vangen wind. Hij loopt zonder mij uit het oog te verliezen de treden van het grachtenpand af. We staan tegenover elkaar, knijpen onze ogen. Langs zijn slaap rolt een druppel van zweet op deze koude winterdag. Vele kleine wolkjes verraden ademhaling in spanning.
Dan begint mijn kont te schudden, als een poes in de aanval. Ik ren op hem af, hij vangt mij op in zijn armen en met enkele grote en snelle passen neemt hij mij de woning binnen. Met één voet duwt hij de deur met een knal dicht. Even het geluid van gerommel vanuit de woning, dan heerst er buiten weer complete stilte.

Langzaamaan komen de andere mannen tevoorschijn, kijken voorzichtig de hoek om, strekken hun ruggen en lopen treuzelend dichterbij naar de deur. Ze luisteren, en hun monden vallen open, geschrokken, alsof er een schot gelost wordt, rennen de mannen alle richtingen op. Na enkele seconden keert de rust weder en gaan ze weer verder over op de orde van de dag. Een man loopt op één schoen naar zijn eigen woning en een man zonder stropdas gaat naar zijn werk.

Stel je nu voor een camerashot: tussen de bewegende mannen door word er ingezoomd op de deur en wanneer je niets anders ziet dan de ramen van de deur, zie je nog net twee silhouetten van mensen, net voor je het goed denkt te zien, komen er grote letters in beeld: THE END!

Mens in wolfskleren

2012-01-14T23:08:00.003+01:00

Een wolf kijkt mij aan en vraagt om twee biertjes. Ik tap. Ik geef. Ik reken af. In mijn ooghoek zie ik een glitterpakje zich voortbewegen. De beat doet de massa golven als een wilde zee in de nacht. Drang de drank achter mij te laten en mij te begeven in bewegingen.
Op de maat levend afschuimen en in het ritme een biertje overhandigen. Fooi krijg ik samen met een verbaasde blik overhandigd of lachend op de maat. Hard de uren door werken tot... ik even tijd zie. De trap af in vloeiende pas, de ruimte springend door tot ik mij tussen de menigte laat gaan. De massa slokt mij op en danst me levend.

Jongensogen tussen stroken zwarte make-up kijken mij aan, dichterbij komt zijn naakte body. Hij pakt mijn middel, tilt mij vloeiend op, ik ruik zijn zweet, hij zet mij daar waar hij mij wil hebben. Dan duw ik hem van mij af, het alfavrouwtje laat van zich voelen. Hij reageert, het alfamannetje laat zich niet kennen. We botsen tot een eenheid en onze grommen mixen de muziek wilder. Mijn energie onderwerpt hem deels aan mij. De dansvloer staat hij af. Hij rukt een van de witte doeken van de wand en drapeert zijn nieuw verworven koningsmantel om zijn schouders en verdwijnt in het feestgedruis van deze wolvennacht.

Hij springt voor mij, de jongen met zijn veren als een trofee in zijn kraag. Een milliseconde van herkenning, van niet bewegen, kort, alleen zichtbaar voor ons. Onze ogen ketsen licht af. Verblind, hoor ik alleen nog mijn hart in mijn keel drummen. Dan dringt de bass door ons heen. Wild bedrijven we het dansen nummers door.

We stampen op de grond tot er gras uit groeit, zweten tot er rivieren tussen stromen, we kijken in extase omhoog tot het dak doorzichtig ervan wordt, de maan dringt onze aderen binnen...

De muziek stopt. Er wordt gejankt... het mag niet deren. De nacht is hier ten einde.

Deuren sluiten. Koud buiten. De winterwolven vertrekken in een roes, van hoofden die teveel geschud hebben en waar teveel alcohol naar is gestegen. We voelen de kou niet meer, we huilen naar de nacht.

Vlinderstorm

2012-01-09T16:29:00.001+01:00

Wind waait fluittonen om de flat heen. Storm maakt iets los in mensen. Een lichte onrust die wakker maakt. Ik slaap nog niet. De gordijnen laat ik open om de kale takken in lantaarnlicht te zien net niet breken. Ik voel een onrust, van een ander soort natuur, die van liefde. Vlinders lijken te ontpoppen en hun vleugels voorzichtig te strekken. Nog angstig verder te ontkreukelen. Tot eendagsvliegen verworden is niet hun ambitie. Kleurrijke vleugels mogen spreiden en wapperen, lucht in beweging brengen en de wereld in gaan.

Verwachten van relaties is de norm, terwijl ik alleen een volgend moment vooruit wil kijken. Je mogen ervaren is beter dan je tot bezit te hebben. In mijn buik wil ik het fladderen van vleugels mogen voelen, zonder een man angst uit spreekt en ermee iets oplegt wat zich niet laat dwingen. Laat me leven en heb dat lief.

De pracht van wat hij in ernst deelde, daarin kan ik gaan liggen en hem eindeloos aankijken. Zijn ogen struikelden over zijn eigen woorden, die hij leek aan te kijken, geschrokken van zijn eigen onverwachte openheid. Een cadeau om uit te pakken. Vleugels spreiden zich verder en testen hun vliegvaardigheid.
Mijn hart klopt sinds sneller. Zijn vingers zacht gaan over twee nachten mij weer beroeren. Ik wil hem bekoren, hem in mij voelen als voedsel voor een sneller pompend hart.

De vlam van de kaars in houder beweegt als de takken buiten. Ik ga hem bijna uitblazen om nachtrust, al slapen vlinders niet. Ze zijn vrij. Eerst zijn berichtje nog een keer lezen. Herhalen tot het mij duizelt en mij als een kind tot rust wiegt. Voor altijd jong zijn: het opnieuw ervaren van vlinders.

Rode draad

2012-01-03T03:52:00.001+01:00

De rode draad verbond ons, bevestigd zodra je het tekende. Als rood op wit gezet. Een lijn, als de aderen door ons lichaam. We ademden elkaar in en uit. Onze relatie kreeg geregeld zuurstof en leek soms een leven beloofd. We zijn nu afstervende.
Mijn astma lijkt steeds meer aanwezig. Ik weet het nu, het is de benauwdheid van gedag moeten zeggen. Er is niets meer te bereiken, behalve mezelf schaamtevol herhalend, tot ik steeds zieliger alleen achter blijf. Het nieuwe jaar begint in het nemen van afscheid.

Ik vertel je hier wat ik had willen doen, maar steeds niet kon. Nu het is besloten: er is geen plek meer voor wat ik wilde ondernemen en het is tot een verhaal in mijn hoofd verworden:

Ik loop naar je toe. Je staat bij de draaideur. Daar waar je mij eens optilde, mij zo vaak gedag zei, mij... ik wil er niet aan denken. Ik draai mezelf eindeloos duizelig in die deur.
Ik vraag je of je mee komt, het is belangrijk. Mee naar een bankje bij het veld van demonstraties en festivals. Ik ga mijn eigen kleine demonstratie geven. Ik vraag je te zitten. Mijn tas zet ik naast mij neer en rits hem open. Zonder je aan te kijken, vraag ik of ik je hand mag en nee niet in trouwen, alhoewel liever die onzin in plaats van dit.
Mijn andere hand zoekt in mijn tas en vindt. Langzaam ga ik hoger en hoger met mijn hand en een rode draad toont zich. Ik bind het eerst om jouw pols, ik probeer niet te denken aan hoe heerlijk je huid aanvoelt. Dan met een beetje moeite bind ik het om de mijne. Ik weet dat je dan stil zal zwijgen en je ogen en je ademhaling zullen spreken. Je bent voor mij als een cryptogram geweest dat ik heb leren te ontcijferen... ik was niet de oplossing. 
Dan pak ik je hoofd tussen mijn handen en zoen je met een passie die zelfs voor mezelf ongekend is. Ik proef je, zoals ik je al sinds 2 maart wil proeven. Niet willen, maar weten: ik moet ophouden. Losrukken van jou is als sterven en er nog lang niet klaar voor zijn. Dan pak ik een schaar uit mijn tas. Ik kijk je nu aan, diep in je ogen. Onze rode draad trek ik strak en kijk ernaar. Ik knip hem door.
Ik breek in stukjes en durf niet te zien hoe het jou breekt. Ik sta op, pak mijn tas, doe de schaar er in en ik weet niet hoe, maar loop richting huis en al mijn stukjes komen samen binnen. Met mijn jas aan, tas om, mijn aandeel rode draad om mijn pols, als bloed, ga ik liggen op de vloer en blijf liggen. Teveel pijn om te kunnen huilen. Ik hoor mijn ademhaling aan. Hij staat er nu alleen voor.

Dromenland: Een zwevende olifant, schimmen en een engel van druppels

2012-01-02T19:51:00.001+01:00

Uit een onderliggende ruimte via een luik bereik ik de begaande grond. Ik ben in een kledingzaak beland. Kooplust welt in mij op. Zie ik het goed? Mijn vriendin die ik al heel lang ken, staat er met haar moeder kleding uit te zoeken. Niet te lang mezelf ophouden, gaat er door mijn hoofd, er ligt belangrijk werk te wachten. Wat dat inhoudt? Weet alleen dat het zo is.

Tussen kleding zoek ik snel iets dat meer bij mijn vriendin past. Een jurkje. Wanneer ik het overhandig, blijkt het opeens te kort voor een jurkje, of is het een kinderjurkje?

Verder door het gebouw, loop ik. Het blijkt leeg. De ruimtes zijn groot met beige onbewerkte muren, bedekt onder een laagje stof, met ramen die veel licht binnen laten. Is deze stad een reis aan het maken richting een ruïne?

Nu ben ik buiten en loop over een brede verharde weg. Het voelt als asfalt. Het is niet grijs maar bruin. Ik vermoed van klei. Achter mij aanwezigheid. Ik sta stil en kijk over mijn schouder heen en zie een mooie kleine grijze olifant aan komen lopen. Het begint te zweven. Ik blijf het met mijn ogen volgen. Als het over mij heen vliegt, zie ik dat het een bruin paard is, met manen wild van een vrij leven. Het landt voor mij.

Weer alleen, loop ik verder. Zijn dat apen die mij speels begroeten? Ik dacht even dat ik ze zag zwaaien. Een groepje leeuwen komt sierlijk op mij af. Ze likken afwisselend in de lucht en aan hun lippen. Ze likken nu mij. Het zijn mannen, die mijn hele lichaam aflikkend bekoren. Onder invloed van hun tongen, voelt het als een kalmerende massage. Erotiek lijkt nog te sluimeren, dat is voor verder in de toekomst. Eerst het belangrijkere werk. Wat zal ik moet klaren? De schoonheid van het leven lacht mij in ieder geval toe. Als een steun, al weet ik nog niet voor wat.

Dan ben ik in een grote zaal en kijk de diepte in. Alleen een enorm grote en brede donkerbruine houten tafel als meubelstuk siert de ruimte. Ik ben in een grote ouderwetse rechtbank beland. Erachter zit de rechter. Er zijn mensen en ook weer niet. Er is een rechtszaak aan de gang en ook weer niet.

Ik schrik. Zie ik mensen figuren? Zwart en toch doorzichtig, als schimmen, nauwelijks te onderscheiden van de ruimte, al begeeft deze zich in genoeg licht. Er komt één op op mij af. Er hangt gevaar in de lucht. Ik weet instinctief dat ik niet in hun handen terecht moet komen. Ik begin te zweven. Telkens wanneer ik wil landen, ontdek ik net op tijd een schim in mijn buurt en vlucht zwevend verder.

Ik sta op de grond. Ik wil dit niet! Moet wegkomen! Voor de paniek echt bij mij kan toeslaan, voel ik een andere aanwezigheid in de buurt, een helpende hand. Ik zie het allemaal niet helder. Een schim nadert en raakt mij aan. Ik ben verbaasd, ik ben er nog. Door de transparantie van de figuur heen zie ik in het hoofd een witte ovale schijf zitten. Het blijkt mijn redding, al weet ik niet was het is. De schimmen lijken één voor één tot besef te komen, het kwaadwillende verdwijnt.

Nahijgend. Ik heb net de liefde bedreven. Ik bevind mij in een grote hal, waar de ramen bijna de hele linkerkant vullen. Op de vloer, zijn er bedden, kleine schotten? Ik zie het niet precies. Ik zie wel de mensen die er liggen. Is mijn vriendin er ook? Zijn het de schimmen die tot mens zijn geworden? Ik weet het niet. Verderop, twee lieve jonge meiden en een knul zijn in een trio verwikkeld. Ze zijn verliefd. De anderen kijken naar mij en het trio, nog half verward door het normaal vinden van het zo openbaar seks hebben.

De ramen zijn vol druppels. De regen buiten en de hitte binnen komen samen. Mijn liefdespartner is niet meer naast mij. Het is oké, ik weet niet waar hij is, maar ga naar hem toe. Voor ik de hal achter mij laat en nog een laatste glimlach stuur naar het verliefde trio, zie ik iemand met een trekker, de druppels van het raam halen boven waar ik nog net lag. De trekker slaat delen over en de vorm van een engel in druppels, al lijkt het bijna een man van opzij in regenjas, blijft over. Het tovert een glimlach op mijn gezicht.

Nu loop ik buiten over een paadje in een park, vlak langs een sloot rechts van mij. Het miezert, het is fris. Mijn blote voeten lopen over modder en langzaam trek ik de kou aan. Ik vraag me af waarom ik geen schoenen aan heb. Dan zie ik mezelf over het pad lopen. Onderweg, waarheen weet ik niet, ik weet alleen dat er liefde is en dat is genoeg... ik ben gelukkig.

Nachtdroom in een hotelkamer

2011-12-31T19:03:00.000+01:00

Den Haag by night kijkt me aan. Vanuit het hotelraam kijk ik terug. We ontmoeten weer. Hallo, het was alweer een tijdje geleden. Sorry, dat ik je niet meer heb omarmt, veel aan mijn hoofd gehad en mijn lichaam deed mee.

Nu ik je weer zie, weet mijn ademhaling zich vrijer. De verhalen die ik meemaakte binnen je grenzen hebben mij soms wat benauwd, meer heb ik echter gelachen dan op welke plek dan ook op deze aardbol. Ik weet het: samen staan we sterk. Het heerlijke is, nu hoef ik nergens voor te staan. Alleen hoef ik mij niet zwak of sterk te voelen, gewoon ervaren, dat ik zonder lichten hier zit, het gordijn heb geknoopt, omdat het niet opzijgeschoven mocht worden, en ik de mooiste hoge gebouwen van Nederland mag aanschouwen en de vlaggen van de provinciën zie wapperen. Ik zwaai even terug, vooral naar Groningen waar toch wel 10 jaar van mijn leven zich heeft afgespeeld.

Het waait buiten flink en binnen is het stil, alhoewel mijn laptop protesteert: ik heb een grote schoonmaakbeurt nodig.

Hotelkamers hebben verhalen, maar worden gevouwen en gestreken en kan er weer een nieuw verhaal aanvangen. Mijn verhaal nu.

Op maar tien minuten loopafstand ben ik van mijn huis en toch even weg. “Helaas konden anderen niet”, is veranderd in: even tijd voor mezelf. Deze gratis overnachting werd me aangeboden voor twee. Ik kwam alleen, alhoewel met: me, myself en I. Aangezien een derde erbij mij geld zou kosten, heb ik myself weggelaten. Me en I kwamen met een koffertje, vond dat meer hotelwaardig dan met een backpack. Het geratel van de wieltjes over de stoep gaven aan: ik ben onderweg. Nu dient de koffer als voetensteun, ik besef weer eens goed mij in het land der reuzen te begeven.

Aan de balie voelde ik mij vereerd. De jonge knaap herinnerde mij nog van het telefoontje over dat ik later kwam. Voel me zelden op tijd. Voor alles te laat. Of leef ik gewoon meer zoals een bescheiden Surinamer? Relaxter en daardoor levendiger? De jaren hebben mij meer doen beseffen wat Nederlands aan mij is en vooral wat niet. Enfin, waar was ik? Oh ja, dus ik vroeg met mijn ABN of ik nog wel iemand vannacht kon meenemen? Immers met uitgaan weet je het nooit en met mij weet je het al helemaal niet. Hij beantwoordde het lachend met een 'ja'. Ik gaf nog wel aan dat ik liever een kussengevecht met een leuke meid had gehad, maar mijn vriendinnen zitten overal behalve in de buurt.

Toen moest ik tekenen. Nationaliteit stond er leeg bij. “Moet ik dit nog invullen? Planet X?” Hij een paar seconden later verbaasd: “Zei je Planet X?” Dus ik: “Ja. Weet je ,ik zet het er gewoon bij en zie wel wat er gebeurt.” Zijn hard lachen deed hem beseffen uit zijn receptionisten rol te zijn geraakt. Hij hakkelde zich naar een wat bescheidenere toon. Ik gaf weer eens aan niet te drinken en dat ook echt niet nodig had. Hij had het zelfde vertelde hij mij. Zijn lach probeerde hij weer in te slikken, want tja, meneer is wel aan het werk. Het lukte hem charmant niet.

Op 6 drukken en de lift kwam in beweging. Wat een luxe toch. De deuren openden zich en ik stond op de gang waar mijn one-night-kamer aan grensde. Het lachen begon daar en ging door tot in de kamer. In je eigen stad op vakantie zijn. Even was ik stil en dankbaar toen het uitzicht zich toonde. Het kon gewoon niet anders dan mijn verhaal daarmee te beginnen.

Het doet me beseffen van doelen die ik ooit had en de hoop nu er veel leegte is, dat er zich weer nieuwe doelen melden.

Mijn broer belde ik, om even samen te lachen, terwijl ik op het bed op en neer sprong. Wel een laag plafond, zeker een straf voor overenthousiaste mensen of geld gebrek: genoeg beton dachten ze. De milieubewuste in mij wil bijna iets zeggen, maar die stuur ik weg. Die mag 'myself' gezelschap gaan houden.

In het vensterbank ga ik liggen, mijn hoofd op een kussen en met mijn gedachten waarvoor ik dankbaar ben, naar buiten toe kijkend, gelijk even 2012 in.

Even later kijk ik als tvloze naar een boeiend interview met een politicus, ja en mens, dat zijn ze ook nog eens. Beetje diepgang vooraf het veelal vermakelijke uitgaan. Een douche stoomt mij klaar voor de verdere nacht. Er trilt iets, een sms van de jongen van gisternacht.

Nu zit ik hier en jij, wie dit ook leest, daar. Zoveel te doen, schuif ik opzij, eronder zie ik woorden die wachten om een verhaal. Het willen schrijven, welt in mij op. Flarden van een droom zo helder, dat de werkelijkheid zich afvraagt wanneer het in slaap is gevallen. Starend naar buiten vormen zich de eerste woorden. Ik nachtdroom.

Uitgeschreven voor even, ga ik de nacht in. Mijn lichaam beweegt zich in het uitgaan tussen de mensen die ik ken, wil kennen en niet wil kennen. Ik ga op in dansbewegingen, in zoenen en blikken, van afstoting en aantrekking. Loop na enkele uren het korte stukje terug naar het hotel, een sms van een andere jongen voor een te komen nacht. Nu nog niet, het is mijn nacht.  In bed wikkel ik het dekbed en mijn gedachten om mij heen. Mijn eigen vrijheid blijft mij verbazen. Overal waar ik ben is mijn thuis. Mijn laatste nacht voor het cijfer van het nieuwe jaar intreedt.

Hotelkamers worden gevouwen en gestreken, zodat weer een nieuw verhaal kan aanvangen. De mijne draag ik mee.

In kraaloogjes kijken

2011-12-31T15:02:00.000+01:00

Laatste zonnestralen zoek ik in de Paleistuin. Het leidt mij naar een ooit eens spierwit bankje. Ik sta stil en kijk in twee kraaloogjes. Ze kijken goedkeurend terug. Ik ga met enige gepaste afstand van hem zitten. Ik weet het gewoon, het is een 'hem'.

We kijken samen door de bomen naar de zon. Het beertje had hetzelfde gedacht, alhoewel al bruin, toch wat vitamientjes te halen. Ik pak mijn boek en lees zonder gestoord te worden. Berenliefde is berestil zijn wanneer ik lees. Een 'liefde is' cartoon zou het bedacht kunnen hebben.
Wat lachmomenten verder, het is zo'n soort boek, komt een man in pak aangelopen met twee riemen waaraan allebei een hond. Hij pakt de knuffel en zegt in het Engels: my children forgot it. Bijna wil ik corrigeren: him! Ik zeg wanneer hij wegloopt: feels empty... Hij lacht en met de beer, is het laatste zonlicht vertrokken.
Ik mis mijn knuffels.